Family Matters

..na magiging monthly na lang siguro ito. I need an in-depth, thorough review of the blogs I want to feature--I need time to know them and connect with them--very exceptional lang talaga si WICKEDMOUTH (ehem! Ang presidente ng fans club--mangongolekta na po ng abuloy membership fee. hehehe)--he caught the wickedness in me. (maliban sa hilig nya sa porn, pambihira muntik na talaga kagabi--mahirap magpaliwanag sa bata. Ang uto-uto ko rin naman na hindi paniwalaang gagawin nya yun na may halong adult material--it turned out na meron nga! Salbahe noh!?)

Anyways, as I was saying--medyo busy ang lola nyo. Isang nakakatawang eksena today, dahil unexpectedly, my boss asked me to join the Technical meeting today. It turned out as the worst 'ngooooorrrrkkk embarassing" moment of my life!

I'm not an Engineer and all my 'technical' knowledge is based on 8 years of construction/consultant work experience. Natutuhan ko na lang ang mga engineering terms and autocad by force, heheheh.

I was working with a Trading company before and most our jobs are sub-contract works, which means I deal with laborers, project managers at site, procurement and delivery. Pero never pa akong nasama sa team na nagrereview ng Technical submission.

I do the prequalifications and technical submissions of products before. I used to present our product to panels of 'big time' clients--pero its more of sales talk than technical.

Today in the meeting, the topic was of course MEP (mechanical, eletrical and plumbing--yun ang dept ko)--imagine a panel of people discussing about pipe connections, water pumps, electrical wiring, A/c, natural gas--schematics, affection plan, domestic water---(hay, hay hay--enough!) boring na nga ang topic--Australian pa ang presentor. Double boring!

Ansakit sa tenga ng "sleng" nya. Tapos puro asian yung mga amo ko (chinese), ansakit lalo ng "aeisleung" nila. Sinamahan pa ng isang arabic engineer--riot talaga sa tenga!

Puyat ako kagabi--maraming dahilan, wag na nating pag usapan--so imagine me sitting in the midst of mixed transliteration (hahaha!) with the most boring subject to talk about--at dahil smooth ang meeting, walang away--walang pulling and pushing--inantok talaga ako, as in nakakahiyang antok, hikab with matching tirik-tirik ng mata---eh walo lang kami sa meeting room na pagkalaki-laki? Nakakahiyaaaa talaagaaa!

As in yung may halong babagsak na ulo na tumitirik ang mata sa kahihikab--nakakahiya, pero wala akong magawa, ayaw mawala ng antok ko--kilos ako ng kilos--galaw ako ng galaw--kinukurot ko na ang sarili ko. Wala talaga.Nahihiya talaga ako--sabi ng Mech. Engr namin babatuhin na sana nya ako ng papel kasi tumitirik na raw mata ko--iniintay na lang daw nyang bumagsak ang ulo ko sa lamesa! hahaha! Naman, it was a 2.5 hours meeting--nosebleed na nga sa kaka ingles nila, halong pinoy, halong instik at australianong kinakain ang salita samahan pa ng lamig ng aircon--sino bang di aantukin nun?!

Nag nap na lang ako after lunch--hindi na talaga kinaya ng powers ko eh. Kainis!


Promise, maaga akong matutulog tonight! (insha'allah!)

Sabi pa naman ni amo noong evaluation ko--"I'm happy, I can see you are serious with your work--even with long hours of duty, you're able to keep your self busy with work (busybody kamo!)--but with everything we do, we always have to be mentally prepared and I know you are."

Alhamdoolillah!

P.S.
Picture ni Pao bago pumasok sa school--notice it, naka-skirt po ang baby ko. Bagong uniform nila, addition to the red pants.

Kung ang weekends sa Pinas at iba pang parte ng mundo ay Sunday, dito sa Middle East ay Fridays naman.

So, last Friday we celebrated the birthday of our good friend Eric with some of our friends sa Al Bahar Beach. Konti lang ang pictures dahil almost sunset na nung makarating kami sa location.

Wzard on the beach...

It was short but fun...great family bonding time. Ano naman kaya this weekend? The weather is so great..soon it will be colder. And you know winter here, parang ayaw mo ng maligo sa lamig. Deadly.

My hubby wants to go for vacation this coming Philippines summer (March)--I don't know...I don't have the budget for it. We'll see...para naman makapag Puerto Galera at Bora na....miss ko na ang beach sa pinas eh.

I live in Pangasinan noon--year 1997--hahaha! grabe more than a decade ago! Sweet and innocent pa ako nun! (*Sweet 17*) We stayed in Dagupan--Bonuan to be exact. Good memories---so good, I would even want to wish the time be frozen on that certain moment--that time na we could still be called as a "family" pa. Ay drama na naman ng buhay...

I lived grand and contented noon...ano nga ba yung place namin...Tondaligan. Hahahah! Ang hirap ng umalala, sign na ba ito?

We live in a small community of townhouses--- Ivory Coast something, basta ang naaalala ko sa likod ng village namin ay Tondaligan Beach na--madalas akong tanungin ng mga tao dun kung kanino akong anak/pamilya. Siguro nga kse mukha naman talaga akong dayo--di naman ako marunong magpanggasinense--saka mukha akong retarded kse lagi akong may dalang aso!hahahaha! Si Peachy ang aming chiuaua.

I live with my cousin, Ate Lucy--sya rin ang sponsor ko noon sa school. Yes naman, until now nasa Computronix (now Colegio de Dagupan) pa ang records ko--the main reason bakit hindi ako nakapag enroll sa UE after coming back from dagupan, instead bagsak ako sa AMA--hehehehe, magaling pa kse akong magsinungaling noon. Sabi ko nabaha kami kasama ng report card and records ko kaya original Form 137 lang at letter ng former school ang kaya kong iprovide. Da trut is,...enrolled pa kse ako noon sa Dagupan--tumakas at di na muling bumalik dala ng isang istoryang hindi ko kayang ipaliwanag. Syet!

Nakakamiss ang boneless bangus, ang manggang hilaw at bagoong, ang kakanin na araw araw kong binibili dun sa maliit na karinderyang kubo palabas ng village--"darumed" ba yun, parang biko na kulay itim. Ewan basta masarap.

Ang hundred islands na nakita ko lang mula sa bundok ng Sual--yes naman, namulot kami ng seashells at batong buhay kasama ng kwento ni Mang Botong na ito (Sual Mountain) ay dating nasa ilalim ng dagat kaya may mga artifacts ito ng shells at corals.

Maganda ang beach ng pinas--at isa ang Tondaligan at San Fabian beach sa mga dagat na talaga namang napagpasasaan ko (negers na negers ako noon dahil araw araw akong nagbe-beach bago pumasok sa school!)

Maganda rin naman ang beaches ng Abu Dhabi--not to compare dahil talagang white sands sila at malinis. Pero maganda rin ang dagat ng pinas, playful at nakakaganyak maligo dahil nga maalon.

Antagal na nung 12 years na nakaraan nung huling makaligo ako sa beach ng Pilipinas--kelan ko kaya muling matitikman ang todo-alat at maalong dagat ng pinas?

Hayyyy, kawawa---basta, babalik ako---babalik ako....

Philippines is celebrating All Saints Day today. Memories from the past suddenly struck me with homesickness, gloomy day uli? =(

Parang bigla, gusto ko na namang mag-iiyak...

Namimiss ko ang bayan kong Pilipinas.Eight years--eight loooong years--sa loob ng panahon na yan 3 beses pa lang akong umuuwi, pinakamahaba na yung first time kong umuwi--2 months. And the last time akong magbakasyon (January 2009) which was 10 months ago--was only for bloody 12 days. Twelve days?????!!!!

Parang suminghot lang ako ng hangin sa Malabon. Parang humatsing lang ako sa Bulacan--tapos pabalik na uli ako ng Abu Dhabi.

Ang hirap kasing umuwi ngayon. Recession.

Nagmura na nga ang pamasahewala ka namang pera.

May pera ka ngang pamasahe wala ka namang pocket money.

May panticket ka nga, may pocket money ka rin--di ka naman papayagan ni amo ng more than 14 days--o hindi ka talaga papayagan.

Andaming dahilan.

Ayoko ring umuwi ng undas...can't. (wala rin kaming undas--INC ako eh)

Ayoko ring umuwi ng December...can't. (wala rin kaming Pasko, INC ako eh--saka may mamasko man wala akong pera--nalala ko rin na simula ng mapunta ako sa abroad, nagkaroon ako ng sangkaterbang inaanak--kahit INC ako)

Gusto kong umuwi ng New Year---kahit can't (dahil mahirap magbook ng ticket pag holidays)--gusto ko uling maranasan yung ingay---yung kumain ng handang lasang kalburo na dahil sa dami ng nagpapaputok. Gusto kong maranasan uli yung saya ng New Year. Gusto kong manood ng Fireworks display sa MOA. Gusto kong maramdaman uli na welcome pa ako sa pilipinas.

Being away for 8 years (turning 9 na) is not as easy--akala nyo lang. My only advantage is that I'm living here with my family. But after my father and kuya left back home--at kami na lang uli ni asawa at ni pao...parang, nasa paradise nga ako--pero hindi pa rin masaya.

Nakakapagod. Kumikita ka nga, di mo rin ma-iispend dito---sayang, ibinabalik mo lang sa kanila (lubog ka pa sa utang--sa dami ng credit card--damn you credit cards--i pofrozen din kita sa freezer ko! Wag ka ng gumana pag kinikiskis kita! I lolock na kita sa aparador--better yet gugupitin na kita--please stop teasing me...)

Maraming "can't"---can't go to the mall, too much temptation. Can't go to resto--too much temptation. Can't go anywhere---too much bloody effing temptation. Kahit sa regular na tindahan too much temptation---basta paglabas at gagastos--wag na lang. Di ako kuripot, pero hindi na ako makakauwi sa pinas pag di pa ako nagbehave.

Miss ko na talaga ang pinas--kelan kaya ako uuwi?

...I hate Saturdays because:

- It's a working day (for us). Off day pa ang 80% ng corporate world, at eto kaming mga nagbubungkal ng buhangin sa disyerto...well, simula na uli ng pagbubungkal! ehehehe!

- Off kasi ng habibi (english trans: my beloved) ko. At syempre todo bonding sila ng anak ko..wala rin kasing school ngayon. Hmpf.

- Saturday lang kasi sana ang araw kong mag "me" moments. At dahil may pasok wala na akong ibang nagagawa maliban sa gawaing bahay at bata. Kelan pa ba ako huling nakapagpa spa....???whaaaaa!

- Busy at pagod tuwing Friday---church, house cleaning at mga kung ano-ano pang pinagkapuyatan ng Thursday evening, kaya ang Saturday morning sana ay parang heaven kung makakatulog ako ng mahaba-haba.

Ngarag, puyat at losyang na. Walang magawa kundi trabaho, bahay, bata...kahit asawa ko nagrereklamo na. Hindi na raw ako maganda sa paningin nya! hahahahah!

Kahit sana daw mataba ako---basta hindi naman ako mukhang losyang--tutal mahilig naman sya sa "chubby" (chubby daw oh!--balyena hahahah!), tuwang tuwa sya sa dami ng humps na nahahawakan nya.

Sana...sana...sana...maging off na ang Saturday...sana!

Picture(s) of the day: Sa Office

My power of 4--Digestive, Tubig, Chocolate drink (minsan kape) at Honey (a teaspoon a day keeps the doctor away)

Yun lang. Halatang ayaw magtrabaho (kasi nga sabado!)

..walang maikwento. Bakit nga ba?

Coz' my life sucks (big time!?)--Hmpf. Hindi pa ako makakasama sa Beyonce/Aerosmith tonight. =(

I can't do it...leaving Pao in the hands of who-ever-nanny who gets paid for an hourly service to take care of her. While my self, (her dutiful mother) will be somewhere in Yas Marina Island singing and dancing in tune of "Single Ladies", pathetic diba?

Kahit na alam kong in few more years 'dead legend' na ang Aerosmith (hehehe, living legend pa sila ngayon eh)--kahit na alam kong iiyak ako sa pag awit nya ng 'i don't want to close my eyes, i don't want to fall asleep---", ng "crazy", ng "pink"--syet! (oppps, badmouthing ang nanay)--I can't just leave her and parteeeehhh!

F1 Race Party/Concerts are all over Abu Dhabi. At sa dinami-dami ng free concerts all over the town--sana kahit yung performance ni Timbaland sa Friday night mapanood ko.There's Beat Antenna and Soul II Soul and May Hariri's performance tonight. Baka pati yun hindi ko na rin mapanood--pero for sure dadalhin ko uli si Pao this afternoon for another F1 experience.

I've decided to have a Wednesday Featured Blog after bumping to one of the most 'kwela' blog I've ever read. Naman.

I love reading. Sobra. Hindi ako maka-jebs ng walang binabasa. Kahit labels ng de-lata o pagkain pinapatos ko basta may mabasa. Isa na lang ang hindi ko matapos na basahin, sa kadahilanang mahiwaga rin sa akin (alam mo na yun).

Kahapon, dala ng kawalang magawa...wala encoding, walang secretarial work (aka maging julalay for the day), walang kahit ano...basta maghapon lang ubuhan at singhutan ng singhutan ang mga kasama ko dahil uso ang seasonal flu--parang prutas na hinog sa panahon--tanda na papasok na ang winter.

Kaya kahapon, para naman magmukhang may ginagawa ako, nag browse na lang ako uli ng mga sites na hindi ko pa naeexplore--napasok ako sa Blogs ng Pinoy. Well obvious naman sa pangalan kung ano sya, so yun na nga.

Pile, pile...pili ng mababasa. Yung hindi masyadong cheesy, yung hindi rin emo, yung hindi sobrang nakakasakit ng ulo, medyo hindi seryoso pero may sense kahit papaano.

Meron akong na-click na blog--tapos randomly tinignan ko yung mga nag comment sa tagboard nya, napansin ko agad yung pangalan na Glentot--may kaibigan din kasi akong ganyan ang tawag namin. Ok, out of curiosity, ni-click ko rin ang name nya...at dun nagsimula ang walang humpay na impit na hagikgik (at kauutot ko!) at ngiti sa aking mga labi (naks---ehehe! Hindi pa nga nya alam na i-pi feature ko ang blog nya eh--kse hindi naman kami friends---or in a wishful thinking eh "hindi pa" kami friends)

Yung last post nya kasi ang nakakuha ng attention ko--500 days of Summer, matagal ko na kasing gustong panoorin to. Sabi ko sa sarili ko, ayos, a movie review from personal experience--hindi naman sya mukhang paid blog so, ok...

Then I go on and try to see more of his movie reviews--ang napansin ko agad ay yung mga kwento nya tungkol sa kaibigan nya (si Khikhi)--I wonder if she's true or a pigment of his imagination. Pero nung makita kong may picure sya (si Khikhi), parang I can't believe na ok lang sa kanya yung mga panloloko (or should I say pambababoy!? eheheh) ni Glentot sa kanya...

After the first story about Khikhi, yun na--like an addict--I really got hooked up. From 11:00am till 5:30pm--wala akong ginawa maghapon kundi basahin ang mga entries nya. Tawa, tawa, teary eyed sa kwento ni Katrina--tawa, hagikgik (kung sya ang mag dedescribe nito ang sasabihin nya "feeling virgin" heheheh).

Ganun lang. Feeling ko close na kami after ng maghapong pagbabasa. Yun kasi yung mararamdaman mo sa pagbabasa ng blog nya. Na para bang nakatambay lang kayo sa kanto habang kinukwento nya yung mga araw araw na nangyayari sa kanya--sa lamig ng aircon sa office feeling ko rin nasa Baguio ako at kumakain ng strawberries at tawa ng tawa habang nag kkukwento sya tungkol sa mga estyudyante nyang Koreans!

One thing that made me liked him--no, envy him is his spontaneity--effortless ang lahat dahil yung isinusulat nya ay yung talagang sya. Parang sa personal isa syang taong nakakatawa na nakakainis pero nakakatawa pa rin.

Parang gusto mo syang ihulog sa bangin minsan pero nanghihinayang ka kse hindi na masaya ang inuman pag nawala sya. Hindi magiging buo ang maghapon pag hindi ka nakatikim ng panghaharass nya. Ganon.

Nakakainggit kasi meron syang mga kaibigang game at hindi pa-panchot. May mga kabarkada syang open minded at hindi pampam lang. Hindi superficial. Hindi pa sosy.

I'm living in a different world, too different from his, from Glentot's world.

Kung ang mundo nya ay kulay--para syang rainbow--ako, gray lang, parang laging maulan.

I dunno if he wants his blog to be promoted...kaya hindi ko alam kung pwede kong ilagay ang link. But you can find his blog catalogued in BNP (link above). Thanks WICKEDMOUTH for a wonderful Tuesday with you! Feeling ko tuloy may date ako sayo araw-araw! (feeling)
-------------------------------------
Update:
Thanks Glentot for acknowledging (a response) my entry about you. Really, it's nothing. Magaling ka talagang mag lay ng kwento. Naks! Ipapalaganap kita dito para international ka na. Pa-autograph din ha!